Artjournallen in het wild – Reisverslag dag 4

Oooh boy, het is niet bij te benen…

Wat een adrenaline komt er vrij bij dit avontuur. En dan is het nog maar net 5 dagen aan de gang terwijl ik dit schrijf.
Gisteren nam ik een rustdag, dat doen ze tijdens de tour wel vaker heb ik meegekregen van mijn liefdevolle bezorgde volgers. Een groep mensen die mij al wat langer kennen en weten dat ik mijn rempedaal soms niet kan vinden.

Niet dat ik maandag stil gezeten heb, ik heb een filmpje opgenomen (live in de facebookgroep) en nam de leden mee op reis in mijn koffer. Hieronder en op mijn Youtube-kanaal zie jij ‘m nu ook. Wil je ‘m ontspiegeld bekijken dan raad ik je aan lid te worden van de facebookgroep.

En daarna ben ik in mijn atelier gaan werken in mijn artjournal. Elke dag een pagina over dit avontuur is eveneens niet bij te benen. Misschien komt dat nog. En anders maar niet, het komt zoals het komt.

Als afsluiting van dag 4 heb ik meegedaan aan de avondvierdaagse, 1 avond wilde ik zeker weten meelopen.
En wat kun je beter doen als je een overkill aan adrenaline kwijt moet, juist… 10 km lopen.

Nou niet meteen denken dat jij dat ook zou moeten doen als je een overkill aan adrenaline hebt weg te werken. Dit was mijn ingevingen en ik geef jou “De vrije hand”.

Ik heb de finish gehaald! Het tempo lag hoger dan ik gewend ben, maar dat heb je als je met korfbalvereniging Noveas mee loopt. Topgroep met een ongelooflijk teamgevoel. Ze geven mij het gevoel er bij te horen terwijl ik niet eens mee doe aan korfbal, dat laat ik over aan mijn man en dochter.

(foto niet geschikt om aan het grote publiek te laten zien, maar jee ik ben trots op mezelf)
Vorig jaar kon ik van het ene op het andere moment niet meer lopen zonder dat iemand mijn pols vast hield.
En nu loop ik weer zelfstandig, als een kievit. Dat ik nu voor de tweede keer 10 km loop, dat had ik niet voor mogelijk gehouden, wel gehoopt. En hoop! Dat is een groot goed. Altijd blijven hopen op beterschap, op welke manier die beterschap er dan ook uit zal zien. Chronisch hoopvol heb ik het genoemd. Pagina’s vol heb ik geschilderd, geplakt en beschreven. Over nieuwe schoenen voor nieuwe stappen, over onbekende wegen bewandelen en over het doel wat ik voor ogen wilde houden. Overeind komen en weer volop in het leven staan.
En zie hier, ik sta weer, ik ga weer en ik ben aan het “Artjournallen in het wild”.

Inmiddels kunnen er in mijn reisverslagen ook de artjournalpagina’s worden getoond.

Dag 4 gaat over wandelen, op je eigen tempo.Artjournallen in het wild - De vrije hand - Workshop Artjournallen is fun

Wandelen in de natuur haalt de haast uit je hoofd, zodat er ruimte ontstaat voor inspiratie.
Ik wist wel dat het zo werkte, maar kon mezelf niet porren om ook echt te gaan. Tot ik me vorig jaar april aansloot bij De Nationale Diabetes Challenge. Elke week wandelen in eigen tempo met begeleiding, met als doel eind september een landelijk evenement bij te wonen. Een soort vierdaagse maar dan anders. Hierdoor kwam ik letterlijk in beweging en had ik een stok achter de deur, verwacht worden en gemist worden. Motivatie van buitenaf kan in veel gevallen best prettig zijn. Dit jaar doe ik weer mee.

Kun jij de motivatie in jezelf makkelijk aanboren en vasthouden?

Laat het me hieronder weten, ik ben benieuwd. Dit hoeft niet alleen over wandelen te gaan ;-).

Nog 26 dagen te gaan.
Waarin ik je aan de hand van mijn belevenissen laat zien wat artjournallen is en wat het met je kan doen. Dat je geen kunstenaar hoeft willen worden om te artjournallen en ik hoop je te inspireren om ook te (beginnen) met artjournallen en een creatief leven te leven.

Deze maand verstop ik me niet in mijn atelier, de wereld is mijn studio. En jij kan mij zomaar tegen het lijf lopen, mij echt ontmoeten.

Met creatieve groet,

Audrey Reitsma, je reisleider

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.